امیر محمدخانی، مدرس رشته معماری دانشگاه سوره، در واکنش به خبر تخریب بنایی که از سوی بعضی رسانهها به بادگیر و آبانبار قدیمی حوزه هنری موسوم شده است، با بیان این مطلب به واحد خبر حوزه هنری گفت: این نما به دلایل بسیار واضحی بادگیر نیست و نه تنها هیچ مشخصه تاریخی و ویژگی معماری ندارد، بلکه نمونههای آن در هر مجتمعی دیده میشود.
به گفته او، در داخل این بنا که ارتفاع آن به بیست متر میرسد، اسکلت بتونی به کار رفته و سازه اصلی آن را آجر، ملاط سیمان و میل گرد آرماتور نمره 12 تشکیل داده است.
امیرخانی یادآوری کرد: در ساخت این سازه به هیچ قاعده مهندسی توجهی نشده و مصالحی که در آن به کار رفته نشان میدهد قدمت آن حداکثر ممکن است تا به سالهای 51 تا 54 عقب برود.
این استاد دانشگاه با تاکید بر این نکته که وقوع زلزلههای کمتر از شش ریشتر، خطر فروریزی این بنا را در پی خواهد داشت، عنوان کرد: این بنا به لحاظ استراکچر، یک سازهی ناقص است و آجر و ملاط سیمانی که در پوسته بیرونی دیده میشود، تنها پوششی بوده تا نمای فلزی منبع آب درون آن دیده نشود.
وی همچنین درپاسخ به آن دسته از جراید که این بنا را "تنها بادگیر پایتخت" نامیدهاند، اظهار داشت: یک بادگیر در وهله اول برای این ساخته میشود که باد را به جایی برساند، اما در این بنا هیچ معبری برای عبور باد و هیچ جایی که قرار باشد باد به آنجا برسد، وجود ندارد. و نکته دیگر این که برای آگاهی از تعداد بادگیرهای شهر تهران بهتر است به مناطق قدیمی این شهر رفت و دید که این بنای ناقص، تنها بادگیر پایتخت نیست.
محمدخانی درباره آبانبار حوزه هنری نیز گفت: سردرهای کتیبه دار، پلهکان طاق دار و خزینهی مسقف طاق ضربی، از مشخصات آبانبارهای قدیمی است که هیچکدام از این ویژگیها در آبانبار حوزه هنری مشاهده نمیشود.
او در این باره افزود: آنچه در آب انبار حوزه هنری دیده میشود چند پله رو به پایین و مخزن آبی است که درپوش فلزی دارد.
این استاد دانشگاه در پایان تاکید: با توجه به اهمیت حفظ میراث فرهنگی کشور، برای آن که حساسیت خبرنگاران نسبت به این مسله مورد شک و تردید قرار نگیرد، بهتر بود خودشان از محل بازدید میکردند، چون تشخیص قدمت و کابرد این بنا، برای افراد بدون تخصص هم امکان پذیر است.
